Legendarny Szlak Wonności jest liczącą ponad 2 tysiące lat drogą handlową, której historię można by dziś nazwać pasmem gospodarczych sukcesów.

W czasach, w których środki transportu były bardzo ograniczone, nie było dróg ani map, olbrzymie karawany wielbłądów przemierzały trudne i niebezpieczne trasy próbując uniknąć napaści złodziei, szabrowników i rabusiów, decyzji złych i okrutnych władców negatywnie wpływających na opłacalność handlu oraz innych przeciwności losu. Cenne dobra transportowane były trasą, która zaczynała się na wschodzie w Jemenie, przebiegała przez Arabię Saudyjską i Jordanię, a kończyła się w izraelskim porcie Gaza, gdzie towary przeładowywane były na statki handlowe wyruszające w morską podróż do Europy. Tam kobiety, mieszkanki Imperium Rzymskiego, czekały, aby móc cieszyć się wspaniałymi perfumami z mirry i kadzidła, niepowtarzalnymi smakami wschodnich przypraw oraz solą, tak przydatną w dodawaniu smaku i konserwowaniu potraw.

Przeprawa przez liczący dwa tysiące czterysta kilometrów Szlak Wonności zajmowała ponad sześć miesięcy. Karawany wielbłądów oraz tysięcy kupców przemierzały go niespiesznie i ospale, zatrzymując się w pięćdziesięciu sześciu miejscach, oferujących wszystkim wędrowcom odpoczynek i wytchnienie, można tam było także oporządzić zwierzęta i odzyskać siły potrzebne w kolejnych etapach wyczerpującej wędrówki.

Izraelska część Szlaku Wonności zajmuje około stu pięćdziesięciu kilometrów. Na pustyni Negew wciąż znaleźć można ruiny osad, w których zatrzymywali się wędrowcy. Wielu turystów odwiedza je chcąc odkryć, doświadczyć trudów, ale też uroków  pustynnego życia. Kilka osad  z tamtych czasów zachowało się, między innymi Arawa's Moa, usytuowana na granicy z Jordanią. Wciąż widoczne są tam pozostałości zajazdu, posterunku straży, pól uprawnych, jaskiń, magazynów oraz akweduktu. Stąd droga prowadzi na północny-zachód do Mamszit, dużego miasta, w którym znajdują się imponujące ruiny gospody, kościoła, łaźni, zbiorników retencyjnych na wodę deszczową oraz inne relikty dawnych czasów.

Następny przystanek to miasto Owdat, znajdujące się na wzgórzu. Obejrzeć tu można ruiny fortecy, kościołów, wyciskarnię oliwy, warsztat garncarski oraz domy, łaźnie, a nawet jaskinie, w których chowani byli zmarli.

Z Owdat karawana podążała w kierunku Sziwta, małego miasteczka z dobrze rozwiniętym systemem wodociągów, basenami, wyciskarniami oliwy i kilkoma kościołami. Kolejnym, a zarazem przedostatnim i najbardziej wysuniętym na północ przystankiem była Halutsa, w której jeszcze dziś odnaleźć można ruiny teatru i kościoła. Stąd karawany podążały wprost do portu w Gazie. Na tej trasie znajduje się jeszcze kilka pomniejszych punktów postojowych, między innymi, Kasra, Nekarot, Makhmal i Grafon, oraz zajazdy, a wśród nich, Ein-Saharonim, na podwórzu którego nadal znaleźć można warsztaty i łaźnię.

Wzdłuż całej trasy ulokowane są liczne zbiorniki wodne, wieże strażnicze, miejsca kultu religijnego, łaźnie oraz kamienie milowe, służące do określania trasy i pokonywanych odległości.

Do Moa, Mamszit, Owdat, Sziwta i Haluza, a także do Ein-Saharonim, dojechać można na wiele sposobów. Część trasy, która przebiega przez pustynię, przebyć można jedynie dżipami, istnieje jednak również możliwość pokonania jej na rowerach bądź pieszo, aby w spokoju podziwiać uroczą okolicę. W roku 2005 UNESCO wpisała Szlak Wonności na listę Światowego Dziedzictwa Kultury. Izrael zaprasza zatem na tereny Negew i Arawy, gdzie podążać można śladami nomadów oraz cieszyć się poznawaniem niesamowitych opowieści i bogatej, burzliwej historii, której niemym świadkiem pozostał piasek pustyni.