Ludność żydowska                   Języki

Ludność nie-żydowska

Społeczności w Izraelu

Informacje ogólne

Państwo Izrael ma około 7.4 miliona mieszkańców.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech ludności Izraela jest jej dywersyfikacja. Poza dwoma głównymi grupami podziału na Żydów (80% populacji) i nie - Żydów (20% populacji), istnieje wiele podgrup. Żydzi, na przykład dzielą się na religijnych i świeckich. Wśród społeczności, które tworzą ci ostatni można wyróżnić kilka grupy imigrantów, zachowujących swoją odrębną kulturę. Arabowie, także, podzieleni są na muzułmanów, chrześcijan i druzów. Obok wyżej wymienionych istnieją także małe grupy etniczne, takie jak Czerkiesi, Samarytanie i nieliczna grupa Chrześcijan z krajów europejskich, w tym niemiecka społeczność Beit El w Zichron Yaakov.

Kolejną ważną cechą, wyróżniającą ludność Izraela jest jej szybki wzrost, co nie jest typowe dla krajów rozwiniętych. Od powstania państwa, populacja wzrosła prawie dziesięciokrotnie, głównie dzięki kolejnym falom imigracji Żydów z całego świata. Obecnie Izrael jest gęsto zaludnionym krajem, nawet pomimo tego, że istnieją rozległe, rzadko zamieszkane obszary. Populacja Izraela jest młoda (średnia wieku to 28.3 lat), ma niską śmiertelność noworodków (5.8 zgonów na 1, 000 narodzin) i wysoką średnią długość życia (78.7 lat).

Ludność  żydowska

Państwo Izrael powstało w 1948 roku w krytycznym momencie Wojny o Niepodległość. Było to zwieńczeniem długiego procesu, podczas którego Naród Żydowski powracał do swojej ojczyzny. Proces ten trwał nadal, już po powstaniu państwa. Od momentu uzyskania państwowości do Izraela przyjechało około 2.7 milionów Żydów z ponad stu trzydziestu krajów. Nieprzerwane fale imigracji odcisnęły swoje piętno na polityce i społeczeństwie kraju.

Wzrost liczby ludności Izraela nie był procesem jednolitym, lecz następował etapami, razem z czterema głównymi falami Aliji (Alija – po hebrajsku oznacza wznoszenie się, słowa tego używa się na określenie imigracji Żydów do Izraela). W latach 1948 – 1951, Izrael przyjął około 700 tysięcy imigrantów, co w rezultacie podwoiło populację kraju. W połowie lat 50 – tych, przyjechało do kraju około 170 tysięcy imigrantów z Afryki Północnej i Rumunii. We wczesnych latach 60 – tych, około 180 tysięcy, z Afryki Północnej. W latach 90 – tych dotarło do kraju około 900 tysięcy imigrantów z byłego Związku Radzieckiego i około 60 tysięcy z Etiopii. Wszystkie powyżej wymienione grupy zostały wchłonięte przez izraelskie społeczeństwo.

W związku z wielością krajów pochodzenia, żydowska populacja Izraela jest bardzo zróżnicowana. Od momentu powstania Państwa Izrael, rząd zaadaptował politykę „tygla narodów”. Jednak wiele z grup imigrantów zachowało swoje tradycje, praktykując je w różnym stopniu. Równocześnie wzrasta stopniowo populacja ludzi urodzonych w Izraelu (Sabra), dzisiaj stanowią większość ludności (65%). Proces ten, jak i małżeństwa zawierana pomiędzy członkami różnych społeczności oraz wzrastające wpływy kultury zachodniej, doprowadziły do stopniowego zacierania się granic pomiędzy żydowskimi społecznościami Izraela. Równolegle z podziałem Żydów na różne społeczności, istnieje podział ze względu na poziom religijności: ultraortodoksi (12%), religijni (10%), tradycyjni (35%) i świeccy (43%).

Ludność nie - żydowska

Arabowie stanowią dużą mniejszość wśród ludności nie – żydowskiej, reprezentując około jedną piątą tej populacji. Większość izraelskich Arabów zamieszkuje osiedla arabskie w Galilei, wschodnią część wybrzeża i północne rejony pustyni Negew. Dużą koncentrację ludności arabskiej, odnotowuje się także w miastach takich jak Hajfa, Jerozolima, Akko i Ramle.

Większość izraelskich Arabów stanowią Muzułmanie sunniccy, a tylko około jedna dziesiąta tej mniejszości, to Chrześcijanie (w większości należący do Greckiego Kościoła Prawosławnego). Wśród izraelskich Arabów są także Beduini, Muzułmanie, których przodkowie byli nomadami. Izraelscy Beduini zamieszkują głównie północną część pustyni Negew, ale także Galileę. Druzowie (opis poniżej), pomimo, że stanowią odrębną grupę religijną, także, etnicznie, są Arabami.

W Izraelu żyje więcej, niż opisane powyżej, grup etnicznych i religijnych. Poniżej podano niektóre z nich:

Druzowie: Są to wyznawcy religii, która rozwinęła się z Islamu szyickiego, w XI wieku. Większość z nich zamieszkuje Syrię, Liban i Izrael. Około 115 tysięcy Druzów żyje obecnie w Izraelu, tworząc 17 osiedli na Górze Karmel, w Galilei i na Wzgórzach Golan.

Czerkiesi: Są to członkowie niearabskiej społeczności muzułmańskiej, pochodzący z Kaukazu. Kiedy w XIX wieku, ich kraj został zajęty przez Rosjan, wielu Czerkiesów imigrowało do Imperium Otomańskiego. Niektórzy przyjechali do Ziemi Izraela, gdzie zamieszkali w wioskach Rikhaniya i Kafr Kama.

Samarytanie: Są to członkowie narodowo – religijnej społeczności, których religia jest bardzo zbliżona do Judaizmu. Społeczność rozwinęła się w wyniku asyryjskiego podboju Królestwa Izraela. Pozostali w kraju mieszkańcy dawnego Królestwa połączyli się z grupami narodowymi regionu, wygnanymi przez królów asyryjskich.  W starożytności społeczność ta była liczna i silna. W wyniku nieudanych powstań w czasach bizantyjskich, w połączeniu z naciskami wywieranymi na Samarytan przez Muzułmanów, w celu zmuszenia ich do konwersji na Islam, stopniowo zmniejszała się liczebność tej grupy. Współcześnie żyje około 700 Samarytan, połowa z nich mieszka w Nablusie (Sychem), a druga połowa w Holonie (Kholon).

Społeczności Izraela

Izrael jest krajem gęsto zaludnionym (około 300 osób na kilometr kwadratowy). Większość z jego mieszkańców żyje w miastach. Rozmieszczenie populacji nie jest jednak jednolite. Większość zamieszkuje tereny położone wzdłuż wybrzeża, podczas kiedy pustynia Negew, zajmująca ponad połowę powierzchni kraju, jest słabo zaludniona.

Około 91% mieszkańców Izraela żyje w rejonach zurbanizowanych.Jedna czwarta zamieszkuje cztery największe miasta – Jerozolimę, Tel Awiw, Hajfę, Riszon le-Cijjon. Największym miastem w Izraelu jest Jerozolima, z populacją liczącą około 746,300. Tylko około 392 tysięcy ludzi żyje w Tel Awiwie, jednakże około 1.6 miliona zamieszkuje obszar metropolitalny, rozciągający się na północ po Hercliję (Hertsiliya) i na południe po Riszon le-Cijjon.

Na początku XX wieku rozwinęły się kibuce i moszawy, stanowiące dwa rodzaje osiedli rolniczych, bardzo typowych dla Izraela. Kibuc jest społecznością opartą na własności społecznej środków produkcji i konsumpcji. Moszaw (moshav ovdim) jest rolniczą wioską, łączącą elementy własności prywatnej i kooperatywy, takie jak pomoc społeczna, zakup społecznej własności i reklama. W latach 90 – tych, w związku ze zmianami zachodzącymi w społeczeństwie i kryzysie w rolnictwie, wiele z zasad moszawu zdewaluowało się, a większość kibuców przeszła znaczące reformy oraz prywatyzację, przeprowadzaną na różnych poziomach i w różnym zakresie.

Z upływem lat powstały inne, charakterystyczne dla Izraela osady, takie jak moszawa, która była typowym przykładem początków nowego osadnictwa żydowskiego w Izraelu. Moszawot – hebrajska liczba mnoga od słowa moszawa) były rolniczymi osadami drobnych rolników posiadających prywatne środki produkcji. Na początku istnienia państwa, w Izraelu powstały osiedla nazywane miastami rozwojowymi, zaprojektowane w celu zapewnienia miejsc zamieszkania dla nowych imigrantów oraz implementacji polityki dyspersji. Większość z nich powstała z dala od centrów urbanistycznych.

Języki

Oficjalnymi językami Państwa Izrael są hebrajski i arabski. Angielski jest głównym i najpopularniejszym językiem używanym w komunikacji międzynarodowej. Większość Izraelczyków mówi po angielsku, a większość drogowskazów posiada także angielskie nazwy.

Hebrajski jest najpopularniejszym językiem, używanym w Izraelu. Mówi nim 6 milionów ludzi. Następny jest język arabski, używany przez około milion osób. Ponieważ Izrael jest krajem imigrantów, to różne ich grupy posługują się także językami krajów pochodzenia. Wśród najczęściej, poza hebrajskim, języków używanych w Izraelu wyróżnia się rosyjski (posługuję się nim około 900 tysięcy osób), arabski ( używa go około 300 tysięcy osób) oraz jidysz (200 tysięcy osób mówiących w tym języku).