Społeczność druzyjska w Izraelu liczy 118 tysięcy ludzi, będących przedstawicielami bogatej, starożytnej kultury i wiary. Przez lata Druzowie wnieśli ogromny wkład w budowę państwa Izrael. Ich miasta i święte miejsca kultu położone są w pięknych górzystych rejonach i rozciągają się od Góry Karmel na północy, po Górną Galileę na zachodzie i dalej, po Wzgórza Golan na wschodzie, zapraszając do zanurzenia się w tradycji i korzystania z lokalnej gościnności.
Religia druzyjska jest odłamem Islamu szyickiego, na który wpływ miały różne tradycje, między innymi filozofia grecka. Wyznanie to powstało w Egipcie, za panowania dynastii Fatymidów, pod koniec X wieku naszej ery. Jednymi z pierwszych przywódców duchowych religii byli Hamza Ben-Ali i Mohammad al-Darazi. Używana powszechnie nazwa Druzowie, wywodzi się właśnie od imienia drugiego z nich, jednakże sama społeczność nazywa siebie Al-Muwahidun. Określenie to wywodzi się od arabskiego słowa oznaczającego „jedność”, co ma podkreślać monoteizm religii. Kolejną, używaną przez Druzów nazwą, jest Al-Ma’aruf, słowo wywodzące się od arabskiego określenia „wiedza”. Druzowie wierzą, że Hamza był ostatnim z wybrańców Boga, któremu objawiona została prawda o ludzkości. Jego poprzednikami byli Adam, Noe, Abraham, Mojżesz, Jezus i Mahomet.
Z upływem czasu centrum religijne Druzów przeniosło się z Egiptu do Libanu i Syrii, a religia zyskała nowych wyznawców. Ich największe skupisko znajdowało się w okolicach Góry Hermon. W połowie XI wieku naszej ery religia zamknęła się na nowych wyznawców. Po dziś dzień, według wykładni, zgodnie z którą dusze Druzów podlegają ciągłej reinkarnacji, nie można konwertować się na wiarę druzyjską.
Aby uniknąć prześladowań skierowanych przeciw nowo powstałej religii, Druzowie chronili sekretów swojej wiary, udostępniając wiedzę na jej temat tylko nielicznym wybrańcom. Także w czasach współczesnych, mężczyźni i kobiety, znani, jako „ukal”, wybierani są, przez przywódców społeczności, głównie w oparciu o ich moralny styl życia. Dopiero wtedy wolno im zagłębić się w święte księgi. Religijnych mężczyzn druzyjskich można rozpoznać po ubiorze, noszą oni białe mycki i ciemne pantalony, natomiast religijne kobiety noszą ciemne sukienki i białe chusty.
Pomijając ceremonie związane z cyklem życia, Druzowie nie mają rozbudowanego rytuału. Uczęszczają do domów modlitwy lub hilwy, prosząc Boga o zdrowie oraz spełnienie innych potrzeb życia codziennego. Druzowie odbywają także pielgrzymki do swych duchowych i religijnych przywódców. Odwiedzają także groby Jetro, po arabsku zwanego Nebi Szueib oraz Nebi Jaf’ouriego, Nebi Sabalana, Abu Abdullaha, El-Khadera i Nebi Zakarij’ego. Religia zabrania Druzom spożywania alkoholu i uprawianie hazardu. Druzowie są lojalnymi obywatelami państw, w których mieszkają. W Izraelu, na przykład, młodzi mężczyźni służą w Siłach Zbrojnych Izraela.
Flaga druzyjska powiewa w większości druzyjskich świętych miejsc i miast, często obok znajduje się flaga Państwa Izrael. Pięć kolorów flagi druzyjskiej reprezentować ma przywódcę religijnego Hamzę i czterech głównych głosicieli ich wiary. Istnieje także inna interpretacja, mówiąca, że zieleń symbolizuje naturę, czerwień – serce, kolor żółty – zboże, niebieski – wodę i niebo, a biały – czystość i niewinność.
Święte miejsca religii druzyjskiej są prawie zawsze otwarte, odwiedzający muszą jednak mieć na sobie skromny ubiór, czyli, na przykład, koszulę z długimi rękawami i nakrycie głowy, które zwykle znaleźć można przy wejściu. Zobowiązani są także zdjąć buty przed wejściem. Robienie zdjęć jest zabronione.
