Nie są rasą, ale też czymś więcej niż religią. Naród Żydowski często opisywany jest jako znajdujący się w centrum trójkąta składającego się z Boga, Ziemi Izraela i Świętej Księgi, Tory (Stary Testament).

Biblia jest źródłem wielkiego wpływu, jaki ten mały naród (liczący około 13 milionów) wywarł na światową kulturę i wiarę. Pięć pierwszych ksiąg Biblii znane jest jako Tora, co znaczy nauczanie – termin, który rozrósł się, obejmując ogromną ilość żydowskiej mądrości spisanej przez stulecia. Jednakże dla wielu Żydów całe nauczanie można streścić w jednym przykazaniu, po raz pierwszy wypowiedzianym jakieś 2000 lat temu przez pewnego żydowskiego mędrca: „Nie będziesz innym czynił tego, co nie chciałbyś, aby uczyniono tobie”.

Biblia zawiera Dziesięć Przykazań (Księga Wyjścia rozdział 20 wersy od 1 do 13 Starego Testamentu) – moralnych drogowskazów, które nie tylko zakazują mordowania i kradzieży, ale także nakazują zachowywanie cotygodniowego dnia odpoczynku, Szabatu, znamiennej cechy żydowskiej religii i kultury, a także okazywanie szacunku ojcu i matce. Stary Testament stanowi podstawę nauczania Jezusa, chrześcijaństwa i Nowego Testamentu.

Z biegiem stuleci Żydzi dodali do swych świętych tekstów także Talmud. Jest to komentarz do Starego Testamentu, który powstał głównie po tym, jak Naród Żydowski został wygnany ze swojego kraju, Izraela (patrz poniżej), ale nadal walczył o podtrzymanie związków ze sobą nawzajem, z Bogiem i ze swoją ziemią. Nauczanie Starego Testamentu i Talmudu oraz ogólne studiowanie stały się ważną częścią żydowskiej kultury, tak samo jak starożytny język hebrajski, który na nowo zaczął być używany w nowożytnych czasach.

Być może najsłynniejszą historią starotestamentową jest Wyjście z Egiptu, kiedy to Mojżesz wiódł przez pustynię swój podzielony na 12 plemion lud, wówczas znany jako Izraelici, z egipskiej niewoli do wolności. Izraelici dotarli w końcu do Ziemi Izraela, którą, według Biblii, Bóg obiecał pierwszemu Patriarsze, Abrahamowi. Dwanaście Plemion wywodziło się od Abrahama, poprzez jego wnuka, Jakuba, zwanego także Izraelem.

Najbardziej znanym wydarzeniem z życia Abrahama było wystawienie go na próbę przez Boga, który kazał mu poświęcić syna Izaaka. Jednakże w rezultacie Bóg nie pozwolił Abrahamowi na zabicie syna.

Ostatecznie Izraelici ustanowili na Ziemi Izraela królestwo, na czele którego stanęli kolejno Saul, Dawid, Samuel i inni władcy. Królestwo z czasem rozpadło się na część południową i północną. Z tej ostatniej Żydzi zostali wysiedleni w 721 roku przed naszą erą przez Asyryjczyków, a zamieszkujące ją dotąd plemiona zniknęły, zyskując miano Dziesięciu Zaginionych Plemion Izraela.

Dawid jest także znaczącą postacią w żydowskiej religii. Jest przodkiem długo oczekiwanego odkupiciela (Mesjasza) i autorem najbardziej poruszającej starotestamentowej poezji, Psalmów. 
To Dawid uczynił Jerozolimę stolicą Narodu Żydowskiego, kupując ziemię na Górze Moria, gdzie Abraham został poddany próbie i gdzie później zostało zbudowane wielkie sanktuarium, znane jako Świątynia.

Góra Moria jest dzisiaj znana jako Wzgórze Świątynne. Około 950 roku przed naszą erą Salomon zbudował tam Pierwszą Świątynię, zniszczoną później przez Babilończyków, którzy wygnali Żydów z ich ziemi. Miało to miejsce w 586 roku przed naszą erą. Ale jakieś 50 lat później Żydzi wrócili i zbudowali Drugą Świątynię, która została upiększona i rozbudowana przez króla Heroda, mniej więcej w czasach Jezusa. Ona także została zniszczona – w 70 roku naszej ery przez Rzymian.

Wzgórze Świątynne, na którym stoi obecnie muzułmańska Kopuła na Skale i Meczet Al-Aqsa, jest jednym z najbardziej znanych miejsc w Izraelu, a Ściana Płaczu, ostatnia pozostałość po Świątyni Heroda, jest wielkim świętym miejscem Żydów.

W XIX wieku Theodor Herzl, którego wielu nazywało „Mojżeszem współczesnych czasów”, założył i rozwinął nowoczesny ruch polityczny, mający na celu przywrócenie Żydom praw do ich starożytnej ziemi. Ruch ten został nazwany syjonizmem, od słowa „Syjon” – nazwy Jerozolimy wspomnianej w Starym Testamencie. Tak więc przez stulecia spędzone na wygnaniu Żydzi nie zapomnieli swojego Świętego Miasta. Kiedy Państwo Izrael zostało utworzone w 1948 roku, Jerozolima stała się jego stolicą.